zaterdag 27 juli 2013

REVIEWS


DE ZWARTE LORD

July 27 2013 at 2:27 PM
No score for this post

DE ZWARTE LORD





Recensie:

DE ZWARTE LORD


Een zeer verdienstelijke debuutroman van Rihana Jamaludin (Paramaribo 1959) van 525 bladzijden, inclusief bijlage en verklarende woorden- en begrippenlijst. Deze uitbundige historische roman die zich deels in Nederland en voor de rest in Suriname voltrekt, speelt rond het revolutionaire jaar van 1848. Door zijn benadering vormt dit werk een aanzet tot een vernieuwende en eigen postkoloniale, Surinaamse historische roman. Ondanks de titel gaat het boek over Regina Winter, een Brabantse gouvernante die naar Suriname gaat om een jonge plantage eigenaar, die als bijnaam heeft De Zwarte Lord, onderricht te geven. In een jaar maakt Regina zoveel mee, ze is deel van of getuige van zoveel bewegingen en incidenten die verbonden zijn met de Surinaamse geschiedenis, dat zij totaal veranderd is. Van een wat nuffig, kleurloos en benepen Nederlandse is ze een warmbloedige, levenslustige Surinaamse geworden. Ze heeft in zekere zin haar roots gevonden, of eerder bevochten, om de persoon te worden die ze moest zijn. Dit is een heel goed doordacht werk want op een metaniveau personifieert Regina Winter Suriname.

Het betreft ook een veelomvattend werk, Jamaludin heeft veel over te dragen. Ze richt zich, als product van de diaspora, niet tot de Surinaamse lezer, maar tracht de Nederlanders een beeld te geven van de Surinaamse geschiedenis, de overweldigende natuur, de Surinaamse beschaving, de kleurrijke cultuur, de vele talen, religies en de vele etniciteiten die samen met elkaar Suriname vormen. Misschien dat Nederlanders kunnen begrijpen hoe vreemd en uiterst negatief en nutteloos hun huidige xenofobische campagne op Surinamers overkomt. Hoewel Nederland als koloniserende entiteit en geoliede veroveringsmachine niet met Suriname te vergelijken is. Het boek vormt daartoe een mix van reisgids, geschiedenis boek, filosofische gesprekken, een verhandeling over flora en fauna, een liefdesverhaal en een aanklacht tegen koloniale onderdrukking en exploitatie van slaven en arbeiders. De revolutionaire gebeurtenissen, de neergang van de adel en de volksopstanden in het roerige Europa vinden hoe dan ook hun weerslag in Suriname, wat zeer tegen de wensen van de koloniale overheerser ingaat volgens Jamaludin’s gepresenteerde visie op Suriname. Deze benadering is in mijn persoonlijke beleving, als historische onderzoeker en schrijver, de grootste verdienste van Jamaludin en schept een band met een leeftijdsgenoot. Ze gebruikt veel verhaallijnen met veel bijpersonages die op het eind krachtig en dynamisch samenkomen in een toneelstuk en een rechtszaak tegen de toneelgroep. Het einde van de roman is pure virtuositeit van de schrijfster en deed mij denken aan de ademloos spannende boeken over solidariteit ondanks levensgevaar, onderduiken en vluchten tijdens de periode 1940-1945 die ik las als bronnen voor mijn essay Komt er weer een Holocaust? (2010).

Ik moest dit boek lezen, dus dwong ik mezelf door het kleurloze begin te ploeteren, welke op geen enkele manier een voorspelling inhield van het mooie wat zou komen. Intensieve research maakt een Surinaamse nog niet tot een Nederlandse, dus is Jamaludin in het begin niet erg overtuigend, maar geforceerd. Pas in Suriname is zij in haar element en krijgt zij vleugels en raakt duidelijk opgewonden door haar materiaal, waar door er een functioneel contrast optreedt met de koudheid, de benepen ambities, het obsessieve standsbewustzijn, de verstikkende seksuele moraal en berekening van Regina in Nederland. Helaas is de schrijfster te vaak aan het vertellen, in plaats van door handeling haar verhaal door de lezer zelf te laten verbeelden. Show, don’t tell of ‘t doen gaat voor het zeggen, zoals de 17e eeuwse zwarte schouwburg regent Jan Vos (1610-1667) de gouden regel verwoordde. Verder gebruikt ze te veel abstracties die de vertelling als een beoogde continue droom in de gedachte van de lezer verstoren. Hierdoor blijkt dat ze zich soms onvoldoende in details of teveel in de onnodige details heeft ingeleefd. Details die daarom verder ook niet ter zake doen en even goed geschrapt kunnen worden omdat er ook weinig bruikbare informatie uit volgt. Enkele clichés zoals weerbarstige krullen, hoewel deze soms verkiesbaar zijn boven vreemde vondsten die door hun geforceerdheid weer kunnen afleiden. Regina is de verteller, maar ze weet dingen die de eerste persoon verteller niet kan weten, waardoor de verteller soms als een geschiedenisboek en toeristische gids klinkt. Deze informatie, zoals een uitgebreid verslag over de zeeschildpadden van Galibi, is vaak losgekoppeld van de handeling en draagt niet bij aan de plot. Verder stoor ik mij altijd aan schrijfsters die wat ik de vrouwelijke seksuele mystiek doctrine noem, aanhangen. Ook omdat ik vermoed dat de schrijfsters zich teveel zorgen maken om hun eigen seksuele reputatie. Alsof zij, ondanks hun intellectualiteit zich niet hebben vrijgemaakt van hun tweederangspositie als vrouw en dus kuis moeten zijn. Zij lijken juist hun lezers te bevestigen in de algemene sociale hypocrisie en de onderworpenheid van vrouwen aan de dubbele moraal propageren. Wat ik wel erg mooi vond is de verandering in stijl als andere personages hun eigen verhaal in monoloogvorm afsteken, waardoor het perspectief voor even verandert en monotonie wordt vermeden. Ook de theaterteksten vind ik prachtig in hun subtiliteit en zeer effectief toegepast.

De plot is opgehangen aan de mysterieuze zwarte lord, maar de intrige rond deze zwarte slavenhouder is niet altijd geloofwaardig of doorleefd en soms zelf potsierlijk. Ook omdat de echte belangrijke gebeurtenissen die het verhaal voortjagen spelen rond de bijpersonages en niet de hoofdfiguren. Die blijven toeschouwers die de keus hebben om weg te lopen. Dit ervaar ik als het grootste gebrek aan dit zeer waardevol werk. Het is erg jammer dat het politieke verzet en het experimenteren met nieuwe sociale en politieke verhoudingen niet centraal staan in de ontwikkelingen van het hoofdpersonage. Regina Winters spuit revolutionaire ideeën, maar leeft ze niet uit. Ze kan zich zodoende steeds onttrekken aan de gevolgen, claimt soms dronkenschap als verklaring voor een uitspatting, waardoor haar uiteindelijke marginale verandering voor de kritische lezer onbevredigend is. Ze heeft zich aangepast aan een ongewenste situatie en een ongewenst economisch systeem van slavernij. Dus in feite een pessimistische boodschap, omdat ze zover heeft gereisd en zoveel meemaakt en zoveel tranen vergoten zonder een wezenlijke verandering te ondergaan. Regina als de personificatie van de geschiedenis van Suriname?

Wij kijken echter naar een aanzet tot een nieuwe soort van Surinaamse roman die zich minder houdt aan de smalle kaders van de opgelegde, kolonialistische historiografie en laat zien dat Suriname minder geïsoleerd en ongeïnformeerd zou zijn als de vroegere schrijvers beweren. Een feit dat mijn historische onderzoeken bevestigen. Ook de Nederlandse commentaren op dit werk illustreren dat de Nederlanders een remmende werking uitoefenen op de ontwikkeling van de Surinaamse literatuur. Zij zijn nog steeds Suriname aan het ontdekken en zijn zich nog steeds aan het verwonderen over de zaken over zichzelf die Surinamers alle in geuren en kleuren kennen of dat Surinamers ook zelf romans schrijven. De nieuwe Surinaamse auteur gebruikt het verleden om iets over vandaag, iets dat Surinamers aangaat, te verklaren. En als een virtueel laboratorium om een gewenste verandering te visualiseren. Waarom Surinaamse schrijvers en schrijvers in het verleden en heden gehaat worden door plaatselijke en buitenlandse politieke elites.

De historische romanvorm leent zich meer voor ongebreidelde, realistische politieke fantasie dan een verhaal dat zich in het heden afspeelt. Het heden is beter bekend bij de lezer, dus is de schrijver beperkt in zijn uitwerking van ideeën. Een historische evaluatie kan pas achteraf, maar kan ook als een vorm van een kritiek of een satire opgevat worden van wat vandaag gebeurd. De onderdrukkende staat houdt daarom graag een monopoly op de historiografie en haasten behoudende krachten zich om het publiek te waarschuwen voor fictie. Een roman is per definitie fictie, maar vaak onmisbaar om de lacunes tussen de historische bronnen te vullen om historische personen tot leven te brengen, om hun innerlijke motieven te kunnen onderzoeken. Zelf autobiografieën kunnen een vervalst beeld geven van deze personen.

Bij Jamaludin bespeur ik toch een tweestrijd om twee meesters te dienen, inplaats van onbevreesd te kiezen voor een helemaal vrije en anti-kolonialistische benadering. Omdat ik mij verdiept heb in de eerste, oorspronkelijke Cabale, wat in feite een Republikeinse Surinaamse beweging was die tussen 1743-1753 Suriname onafhankelijk probeerde te maken, en er een studie, een romanmanuscript en een toneelstuk over schreef, begrijp ik niet waarom de auteur de Cabale als iets afzonderlijks en iets negatiefs beschreef. Ik herken een bron die zij letterlijk citeert wanneer Regina stelt dat latere, opeenvolgende gouverneurs ook geconfronteerd werden met een Cabale. Dat betreft overigens één van de beweringen waar de ik-verteller, correct toegepast, geen weet van kon hebben zonder een glazen bol. De protestbewegingen in haar boek zouden de Cabale moeten vormen, een beweging binnen de rijkste en gesurinamiseerde families, in plaats als een korte verwijzing naar een negatieve beweging. Hiermee speelt zij in tegenstelling tot haar eerdere stellingneming juist de koloniale beeldvorming onterecht in de kaart.

Storend vond ik het verkeerde gebruik van de titel Gran Masra, Grootmeester voor een nederige directeur, terwijl dit de grandioze aanspreektitel was van de schatrijke Administrateurs, de machtige politici die naast hun eigen extensief plantage bezit, ook meerdere plantages en slavenmachten beheerden. Ik had graag meer details over 19e eeuwse kleding en gebruiksvoorwerpen of meubels gezien, omdat ‘vroeger’ voor veel Surinamers slechts één brei is zonder kennis van ideeën, stijlen en neostijlen. Dat Jamaludin zich nationalistisch toont maar de slaven geen stem geeft, is conform de kolonialistische geschiedvervalsing. Terwijl ze wel een stem hadden. Arme, ongeletterde mensen kunnen hun situatie heel goed verwoorden, hoewel niet altijd gehoord door hun onderdrukkers. Alsof de schrijfster zich opnieuw niet voldoende heeft ingeleefd. Dit is extra pijnlijk omdat tot vandaag Surinamers, de afstammelingen van slaven en contractarbeiders, vandaag in Nederland nog steeds geen stem hebben. Surinaamse schrijvers worden op neokolonialistische wijze door Nederland geselecteerd, kostenbesparend uitgegeven, besproken en beperkt gepromoot als tweederangs literatuur. Daarom zijn Marokkaanse en Pakistaanse auteurs in Nederland vrijwel alleen die jonge, knappe vrouwen die schrijven hoe verschrikkelijk de Marokkaanse of Pakistaanse cultuur is. Precies wat de Nederlanders over moslims willen horen.

Het bedenken van een plot en intrige zijn moeilijke dingen en men moet soms zijn toevlucht nemen tot haast onmogelijke zaken. Dat geef ik toe en ik bewonder Jamaludins prestaties. Maar om een kleurlinge op te voeren die niet te onderscheiden zou zijn van andere witten, gaat mij toch te ver. Het klinkt als de rechtszaken rond de overtreding van Amerikaanse one-drop-rule waar zwarten zich uitgeven voor witten en trouwen met witten waar hen dat expliciet is verboden. Waar rechtsjury’s zich moesten buigen over het probleem of deze persoon zwart is, en of de ‘bedrogen’ partner dat had kunnen weten, of een schadevergoeding verdient. Een veronderstelde zwarte wetsovertreder moest zelf haar geslachtsdelen aan de jury tonen, want daar blijft bij gemengde zwarten de zwarte kleur het langst. Dat soort drama’s zijn allang ontmaskerd als pogingen om zwarten en witten in het gareel te houden en zwartheid als een ernstige besmettelijke aandoening te presenteren. Wat mij daarom ook erg stoort in deze roman is de suggestie dat zwarten pas mooi zijn als ze gemengd zijn en witte voorouders hebben. Tegelijk praat de schrijfster ook een beetje over Black History, dat zwarten wel degelijk een hoge beschaving hadden vóór de Europeanen Afrika aandeden. Het lijkt mij dat het vooral over Black History zou moeten gaan, als wij een eigen, postkoloniale Surinaamse literatuur nastreven.

De actrice die in 2000 in mijn historisch toneelstuk speelde was een blonde, witte Nederlandse. Intussen beschouw ik het personage van Maria Susanna Du Plessis (1739-1795) als een zwarte Surinaams Europese. Ook vanwege een portret van haar neefje met sterke Afrikaanse gelaatstrekken en het feit dat haar tweede echtgenoot gekleurd was. Het betrof kolonisten die vanwege hun zwarte en gekleurde etniciteit tot de Europese elite behoorden. Blauw bloed is zwart bloed (1500-1789), en was de identiteit van de Europeanen die afstamden van de oorspronkelijke Europeanen, die uit Afrika kwamen en onderling huwden, ter behoud van kleur. In 1500-1789 heerste het Ancien Regime, welke zich identificeerde met de Moor, een klassieke Afrikaan, op adellijke portretten, in familie wapens, familie- en geografische namen. Ze waren ook in hun uiterlijk herkenbaar als afstammelingen van de blauwe mannen, de benaming van Europese zwarten in de middeleeuwen. De adel ontstond aan het eind van de Middeleeuwen en introduceerde afbeeldingen van de centrale zwarte koning bij de geboorte van Jezus rond 1100-1200. Rond 1500 was dit motief in heel Europa aangenomen, en markeert het begin van de Renaissance. Europa zoals wij haar vandaag kennen is het resultaat van de Renaissance. De Franse Revolutie (1789-1795) was het einde van de zwarte overheersing welke de vorm had van Omgekeerde Apartheid. Er is dus wel degelijk een oorzaak van racisme tegen zwarten aan te wijzen en een datum te noemen. Nadien waren er verschillende restoraties, maar vanaf 1848 was het voorgoed gedaan met de macht van de zwarte en gekleurde adel. Eurocentrisme en rassenleer zijn bedacht om deze episode te verbergen, en daarom lijkt het alsof zwarten, de eerste Mens, geen deel van de geschiedenis vormen. Dat vanwege de revisionistische mythe van witte superioriteit alle ontdekkingen en beschaving van witte mensen komt, terwijl witten albino’s zijn, afgeleide van zwarten. Dus niet superieur aan zwarten.

Racisme kan daarom gedefinieerd worden als een overdreven bevrijdingsideologie om witten te bevrijden van zwarte adel en koningen, welke in de aanloop naar de Franse Revolutie werd bedacht. Hoewel de Franse Revolutie in de eerste plaats het werk was van de hogere, gestudeerde burgerij als Hume, Voltaire en Rousseau en progressieve adel die zwart en gekleurd was. Slavernij van Afrikanen ontstond onder deze gekleurde Europeanen en is geen uiting van racisme, maar van hebzucht en ongenadige uitbuiting. Het woord blanke moet opgevat worden als een Europeaan en niet dat deze personen perse ook wit waren. Mogelijk lichter dan sommige Afrikanen, maar vaak zal er geen verschil in kleur en trekken zijn geweest. De gekleurde Europeanen oogden als een gefixeerd mulattenras, waarvan sommigen meer Afrikaans, Aziatisch of wit oogden. Hun hoge status hing samen met hun gekleurde uiterlijk, wat de reden was om uitsluitend onderling te huwen.

De Surinaamse planters waren tot in de 19e eeuw zwarte en gekleurde mensen, even als de gouverneurs. Dat is de reden waarom wij hen zelden te zien krijgen. De kleindochter van gouverneur Cornelis van Aerssen wordt door haar neef James Boswell beschreven als zwart als een schoorsteen en haar man, Aarnoud Joos van der Duyn, een baron van de oudste en hoogste adellijke familie als schoorsteen veger. Boswell, een Schotse baron met een Nederlandse grootmoeder, beschrijft zichzelf als zwart. Hij beschrijft Rousseau als een zwarte man. Rousseau beschrijft zijn weldoener Pierre-Alexander Du Peyrou, een Surinamer, schrijver en rijke plantagehouder als donkerbruin. ComponistVan Beethoven werd De zwarte Spanjaard genoemd en zijn leermeester Haydn The Blackemoor. Charles II Stuart (1633-1685) was de Engelse koning die Willoughby een vergunning verleende om in Suriname een kolonie te beginnen, stond bekend als The Black Boy vanwege zijn zwart uiterlijk. Deze feiten worden voor ons verborgen doordat men ons uitsluitend de gewitte, propagandistische portretten toont. Er was blijkbaar een traditie bij de zwarte elite om zich als witten af te laten beelden, maar ook als zwarten. De witte portretten vormden een soort legitimatie en deferentie aan de witte ondergeschikten. Echter bestaan er kostbare boeken uit adellijke collectie die met mensenhuid zijn gekaft, wat een betere indicatie vormt van de waardering van de adellijke elite voor hun witte onderdanen. Nederland bracht de archieven tot 1795, van het zwarte Ancien Regime naar Nederland, zodat Surinamers een zwarte en gekleurde natie, deze feiten niet zouden kennen. Noch dat de Surinaamse planters beschaafde en gestudeerde mensen waren die al twintig jaar vóór de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd in opstand tegen Nederland waren gekomen.

Veel Surinaamse bronnen zijn openbaar, maar een deel is nog in privé bezit en dient door zwarte en gekleurde onderzoekers nageplozen te worden. Nicolaas Beets bijvoorbeeld schrijft over een koloniale familie met een ‘West Indisch’ uiterlijk. De naam Beets komt ook voor in 18e eeuws Suriname, een schoonzuster van Maria Susanna Du Plessis. Verder correspondeerde Beets met nakomelingen van gouverneur Crommelin. Een kleindochter van de gouverneur was getrouwd met een zoon van de schilder Jean-Etienne Liotard, die heel afrocentrische zelfportretten van zichzelf maakte. Dit is dus het dilemma welke speelt bij het schrijven van mijn roman Maria Susanna Du Plessis welke uitsluitend zwarte en gekleurde Europese en Afrikaanse personen betreft. Daarom moet ik de historische visie van Jamaludin en haar zorgvuldig uitgewerkt kleurschema ook op dit punt afwijzen en besef tegelijk dat mijn werk daarom nooit door een Nederlandse uitgever zal worden uitgeven.

Egmond Codfried
Den haag, 28 maart 2010


HIDDEN COLORS; THE ENEMY WITHIN
REVIEW:

Opposing Black research;
HIDDEN COLORS; THE ENEMY WITHIN

The post-colonial Blue Blood Is Black Blood Theory (1100- 1848) seeks to reconstruct the period of the European history when white Europeans were ruled, civilized and Christianized by a brown and black complexioned royal, noble, bourgeois and intellectual elite. With some showing classical African facial traits, considered a sign of pure blood. And nobles self-identifying as Blacks with images of heraldic Moors. All of euro centrism and ‘science’ is used to hide this fact that the European civilization started with Blacks, as Europe overcame noble domination with the French Revolution (1789-1795) and the final revolutions of 1848. Today there are Blacks who violently oppose this research.

The knowledge and acceptance of this theory will lead to the end of racism, which was conceived as a liberation ideology, and the end of white supremacy that is based on fake, whitened images of persons of the highest European elite. Who are described as brown and black of complexion. I have opened a museum Suriname Blue Blood Is Black Blood Museum, dedicated to this research and showing the remaining black images, the true looks of these persons. Bluebloodisblackblood.blogspot.com informs in both Dutch and English about this research and the museum.

As I demonstrate in my review ‘Badal, Or The Suicide Of A Reformed Housenigger’ how the whole of Dutch politics and science is driven by state racism, and how Black and brown persons are used to perpetuate white supremacy and neo-colonialism, like they might be employed in the Holocaust preparations against allochtonen. Even parts of so-called Black History have today been co-opted and there are Blacks on the take, who push the Blacks-as-slaves-only agenda, mentally enslaving, intimidating and traumatizing Blacks. Research and initiatives by Blacks to present Blacks as slaves will always find favor with whites. That’s why we find some Black researchers able to find Black Emperors in China and Japan, and Black Olmec Kings in Mesoamerica, but not finding Black Kings and Emperors in Europe that are more recent, and supremely documented and depicted. The fate of these Africans in the European Diaspora is directly linked to the fate of today Blacks all over the world. This can only mean they do not want to find them and rather attack me, as this benefits their standing and careers among the whites. Repeating the fallacy that a Black researcher should limit his interest to slavery and Africa, while whites research anything they damn well please. The impression given is that there is nothing a primitive Black, from Suriname, can say that will ever be of interest to any superior, white Dutch.

Blacks have sold other Blacks in slavery; African slavery was introduced while Blacks were ruling Europe, Suriname governors and slave masters were European browns and blacks. And now as we have entered the phase of ending revisionism and a Second Enlightenment, there again are those Blacks who sabotage efforts to free Blacks. They present us with so-called Black inventors who are defined after revisionist definitions of Blacks because of a Black ancestor, a slave ancestor. Charles II Stuart, who was called ‘The Black Boy’ and described as ‘A tall Black’ man, nor his cousin Louis XIV who’s mummy was ‘black as ink’ cannot be identified as Black according to euro centrism, because they had no slave ancestor, or there is not a named SSA ancestor. My latest efforts to bring a change are in regard to the Van Mierevelt portraits, which like all portraits shown publicly are over paints, they are whitened, and thus show iconographic interventions. This is a species of scientific misconduct by scientists doing research and presenting research in order to establish a preconceived conclusion, namely that Europe was a white civilization.

The Nobility, the Ancien Regime was Black identified and racism was invented to topple this unjust, minority rule. One of the fruits of the Enlightenment was racism against Blacks, as all philosophers somehow came to view Blacks as degenerated whites, just one step away from becoming apes. This was necessary to counter the almost religious believe that the nobles who looked Black and identified as Blacks were somehow superior. The oppressed mass needed to be told that instead of superior beings they were primitive, malevolent apes. The nobility considered both the whites serfs and the brown and black complexioned regent class, the bourgeoisie, as inferior. But due to reversed apartheid, the Black bourgeoisie got preferential treatment. This is the reason why all the famous names of the intellectual elite can be linked to brown and black portraits. Descartes, Van Beethoven, Bernd Hayden, Rousseau, Voltaire, Goethe, De Staël, Blumenbach were described and/or portrayed as brown and black complexioned, but also as whites. It was as if Europe was dominated by two Black nations fighting for power, with the regent class (calling themselves Black Caucasians) siding with the white Caucasian mass to unseat the nobility and royalty. Brown and blacks were in total 2-3% if we understand Jane Austen (1775-1817) well.

Almost all old portraits show clear signs of over painting with pink and beige layers. Van Mierevelt seemed to be one of the few portraitists who was popular for depicting brown and black skin, as we can understand from the vague descriptions by happy clients like Constantijn Huygens, Hugo Grotius and PC Hooft. As Black Supremacy was controversial from the beginning, discussing it was taboo, and even black complexioned portraits were talked about in a hushed manner. Up till now the novels of Jane Austen, who was dark brown, are the most relatively explicit in championing Black Superiority, but still it can be over looked. In the 19th century blackness was explained away by claiming that the varnish had ‘yellowed,’ and paint had ‘darkened.’ But black complexioned Van Mierevelts were still displayed in 1915. Around 1880 the whitening of all old portraits seem to have become mandatory, but Hitlers stealing of portraits was arguably also in order to whiten them in an uniform and expertly fashion. Because it’s clear that some families took to painting overnight with disastrous results and defacement op masterly portraits. Or later painters/restorers seem to have had a need to leave their mark, and a portrait of Peter de Groot by Delff appears as a pointillist piece by Van Gogh. The strange explanation, accepting the striped, fake layers as authentic, is that De Groot had a pockmarked complexion, due to some illness. It’s hard to imagine a person paying top money to have his pockmarks highlighted by a painter.

The phrase ‘bad complexion’ which meant black skin seems to have been misunderstood by later generations as pockmarked. But Belle van Zuylen (1740-1805) already shows her disdain for fake ancestor portraits by having them thrown in the moat in ‘Le Noble’ (1767). She wrote to James Boswell about herself: ‘She does not have the white hands, she knows this and even jokes about it, but [a dark complexion] it is no joking matter.’ The perennial confusion about the authenticity of Rembrandts might be due to the over paint layers considered as authentic. After being declared yellowed portraits were supposedly ‘scoured,’ ‘verpoetsen,’ causing the brown and grey under paint to show on some. Yet it’s not feasible that a restorer will take a perfectly good, priceless painting and will return it with layers missing, only in the face and hands. This was then explained away as the natural thinning of paint layers, like human skin might be thinning. More likely the inferior pink and beige paints caused micro peeling, causing both new and old layers to crumble and fall of as dust over many decades. Over paints show up as dark patches on x-rays, showing the opaque, double paint layers on face and hands.

This argumentations is also based on directions given in a restorers handbook, advising not to identify ‘iconographic interventions’ in the dossier, which are defined as ‘over paints’ and a kind of ‘repaint,’ and to maintain them as much as possible. We are already familiar with major changes made in the hairstyle, clothing and even facial features to conform an old portrait to the tastes and needs of a new owner. But the sum of this is the revisionism of history through scientific misconduct by ignoring fake paint layers and has no place in science that seeks truth and reconstruction of the past.

Consistently my research questions are answered as ‘There are no Blacks,’ and my research ridiculed, but some overwhelmingly black portraits are not shown where we should expect them, like Maria Jacoba van Goor (1687-1737) by Herman Serin at Slot Zuylen or Maurice Huygens by Rembrandt at the Huygens Museum. For a recent Van Mierevelt exhibition (2012) in Delft, a few authentic, not over painted black portraits of the Van Aerssen-Beyeren en Van Schagen families were not chosen, although they were shown in 1915 at the Gemeente Museum in The Hague. Since then the collection seem to be (partly?) given to the Del Prado Museum. I was dismayed to find out that the restoration dossiers at Delft were not open for public scrutiny, while we the public pay for all of this. What could be the reason for that kind of secrecy? The consistent denial is at odds with actions by conservators and historians to actively exclude black portraits from exhibitions or publications.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen